سنبله

علاوه بر اینکه قبلاً از طریق ارسال ای-میل، دعوت همگانی از طرف انجمن برای شرکت عموم در این جشن به عمل آمده بود چند روز پیش یکی از دوستان (محمود عظیمایی) که یکی از اعضای تیم جدید اجرایی انجمن و در واقع مسئول امور کامپیوتر و وبسایت انجمن است با من تماسی گرفت و برای شرکت در جشن دعوت کرد. من هم آنچه که در قلبم بود به ایشان گفتم و آن این بود که جشن مهرگان برخلاف جشن نوروز که با گوشت و پوست ما عجین است موضوعی تا حدودی به تاریخ پیوسته بشمار میرود و اینکه آدم بتواند خود را راضی کند در آن مشارکت داشته باشد زیاد با تاریخ زندگی و خاطرات گذشته ما مأنوس نیست. گفتم که ما بغیر از یکی از درسهای کتاب فارسی دوره ابتدایی (احتمالاً فارسی دوم ابتدایی ما که مربوط به سال تحصیلی 55-54 بود) که متنی مربوط به این جشن داشتیم چیز زیادی از این موضوع نداشته ایم. با همه این تفاسیر قرار شد به احترام آقای عظیمایی هم که شده و جهت مأنوس شدن بیشتر با این جشن در آن شرکت کنیم.

محل برگزاری مراسم یکی از سالنهای نزدیک دانشگاه مانیتوبا و زمان آن از ساعت 6 تا 10 شب بود. همانند سایر مراسمی که معمولاً در اینجا (غرب) برگزار میشود قرار بود شرکت کنندگان در مراسم خودشان غذا هم بیاورند تا بعداً بصورت اشتراکی سرو شود (اینجا به این کار potluck گفته میشود). 

انجمن دانشجویان ایرانی داشگاه مانیتوبا و دست اندرکاران برگزاری جشن برای برگزاری مراسم زحمت زیادی کشیده بودند. همه چیز مرتب و سالن به نحو مناسبی تزیین شده بود. یک سفره ایرانی هم به صورت زیبایی تدارک دیده شده بود.

ما امسال پارسا را در یکی از مدارسی که با منزل ما حدود 800 متر فاصله دارد (Bonnycastle Elementary School) در دوره آمادگی (Kindergarten) که در اینجا در واقع اولین سال آموزش رسمی به حساب می اید ثبت نام کردیم.

برای ثبت نام بچه در مدرسه هم معمولاً چیز خاصی لازم نیست و در موارد خاصی مخصوصاً اگر خود والدین به موضوع اشاره کنند ممکن است فقط یک کپی از ویزا لازم باشد. اصلاً هم اهمیت نمیدهند که ویزای دانش آموز ویزای تحصیلیست یا بچه با والدین خود آمده و فقط دارای ویزای ویزیتوریست.

به محض اینکه اسم پارسا وارد سیستم آموزشی اینجا (چیزی شبیه به اداره آموزش و پرورش در ایران) شده بود از طرف اداره نامه به نام و آدرس پارسا فرستادند و ضمن تبریک ورود ایشان به مدرسه، برنامه های خودشان را برای آماده کردن پارسا برای حضور در مدرسه به اطلاع رساندند. بعد از آن یکی از مربیان تماس تلفنی گرفت و برای چند جلسه حضور در منزل و کار با پارسا هماهنگی به عمل آورد.

طبق قرار قبلی کریستین سه بار در منزل ما حضور یافت و هر روز حدود یک ساعت با پارسا بازی کردند و دویدند و البته در ضمن سؤالاتی از پارسا پرسید و آمادگی ذهنی و فیزیکی وی را ارزیابی کرد و چیزهایی را هم به وی یاد داد. از ما سؤالاتی در مورد میزان آشنایی و علاقه پارسا به کتاب و قلم و خواندن و نوشتن پرسید.

با اولین روز شروع مدرسه هم پارسا رفتن به مدرسه را شروع کرد. مدرسه وی هم مدرسه بسیار بزرگییست با امکانات فراوان (کتابخانه، کامپیوتر، امکانات آموزش زبان فرانسه، تجهیزات و وسایل موسیقی، سالن ورزشی بسیار بزرگ و مجهز برای همه ورزشهایی که در محیط سربسته برگزار میشود، زمینهای ورزشی و امکانات لازم برای همه نوع ورزش در فضای باز، پارک و امکانات تفریحی و ...).

بلافاصله بعد از اتمام کلاسها در موقع ظهر مربیان و معلمان مربوطه خودشان پارسا را تحویل مهد کودک در همان مدرسه میدهند تا ما غروب تحویل بگیریم. در مدارسی هم که مهد کودک وجود نداشته باشد مربیان و معلمان خودشان بچه ها را سوار اتوبوسهای ویژه مدارس میکنند و آنها نیز بچه ها را تحویل مهد کودک مربوطه میدهند.