رد ریور (رود سرخ) یکی از بزرگترین رودهاییست که در مانیتوبا جاریست. این رود که از ایالت داکوتای شمالی در امریکا سرچشمه میگیرد رو به شمال حرکت میکند و بعد از طی 635 کیلومتر  مسافت در امریکا  و 255 کیلومتر دیگر در کانادا وارد لیک وینیپگ (Lake Winnipeg) میشود.

رد ریور در مسیر خود از شهرها و آبادیهای زیادی عبور میکند که معروفترین آنها فارگو (مرکز ایالت داکوتای شمالی در امریکا) و وینیپگ (مرکز استان مانیتوبا در کانادا) هستند. اکوسیستم، طبیعت، زندگی، و اقتصاد مردم وینیپگ و حومه های آن در جنوب و شمال بطور مستقیم و غیر مستقیم تا حد زیادی تحت تأثیر این رود قرار دارد. این رود تقریباً تمام شهر را بصورت جنوبی-شمال طی میکند و در مرکز شهر رود دیگری هم (Assiniboine River) به آن پیوسته که منطقه تاریخی و سیاحتی فورکس (The Forks) را در آنجا بوجود آورده است. دانشگاه مانیتوبا هم عمدتاً در یکی از پیچ و خمهای بزرگ این رود تأسیس شده است.

طغیان رد ریور شاید امسال داغترین موضوع در داکوتای شمالی و وینیپگ باشد. محاسبات و پیش بینی های مراکز و مؤسسات ذیربط خطر طغیان رد ریور برای امسال را نشان میداد و بدنبال آن از اواخر ماه مارس تاکنون در رادیو و تلویزیون و مطبوعات در ارتباط با خطرات و عوارض طغیان پشت سر هم هشدار داده میشود، مسئولین شهری و استانی اطلاعیه میدهند و مصاحبه برگزار میکنند، منازل و سکونتگاههای مجاور رودخانه کوچ داده میشوند، گروهای امدادی و مسئولین شهری برای پر کردن کیسه های شن داوطلب جذب میکنند، و ...

به هر حال شاید حدود سه هفته است که موضوع بسیار جدیست و با آب شدن برف و یخ و افزایش سطح آب رد ریور مخصوصاً مردمانی که نزدیک سواحل این رود زندگی میکنند (که البته کم هم نیستند) در وضعیت نگران کننده ای بسر میبرند. ارتفاع رود بسیار بسیار بالا آمده و رد ریور در هر دو طرف دهها متر و بعضی جاها صدها متر پیشروی کرده است. بخشهایی از دانشگاه مانیتوبا و پارکینگها و مزارع تحقیقاتی آن نیز همچنان زیر آب هستند. در شهر فارگو ارتفاع آب به بالاترین میزان در تاریخ ثبت شده آن رسیده است.

در تاریخ نسبتاً جدید این رود اقلاً دو طغیان و سیل معروف ثبت شده است که یکی مربوط به سال 1950 بوده و دیگری در سال 1997 اتفاق افتاده است. طغیان سال 1950 باعث تخلیه و جابجایی بیش از 70000 نفر و خسارت 500 میلیون تا یک میلیارد دلار شده است. در طغیان 1997 نیز شهرها و روستاهای اطراف رد ریور تخلیه شده و 3.5 میلیارد دلار خسارت وارد شده است.

اما امسال همانگونه که در زمان پیش بینی طغیان اعلام میشد کانادا و وینیپگ در بهترین وضعیت آمادگی برای مقابله با سیل و طغیان قرار دارند و این آمادگیها باعث شده است که میزان خسارت تاکنون در کمترین حد ممکن باشد.

یکی از جاهایی که دچار خسارت شده و ظاهراً امکان جلوگیری از آن هم وجود نداشته ایستگاه تحقیقاتی گلنلیست (Glenlea Research Station) که در فاصله 15 کیلومتری جنوب وینیپگ قرار دارد و عمده کارهای تحقیقاتی کشاورزی دانشگاه مانیتوبا و مرکز تحقیقات غلات در آن انجام میشد. در این ایستگاه که می بایست اکنون در آن شخم زدن و آماده سازی زمین و دیگر عملیات کشاورزی برای کشت بذر انجام میگرفت بیشتر برای قایقرانی و اسکی روی آب مناسب است. جالب اینجاست که مسئولین مرکز تحقیقات غلات ما همچنان درخواست نیروهای داوطلب برای تخلیه آب ایستگاه (با مساحت بیش از ۱۰۰ هکتار) و جلوگیری از ورود آب بیشتر از رد ریور به ایستگاه میکنند!

در اینجا با نشان دادن عکسهای زیر میتوان به وضعیت واقعی ایستگاه پی برد: